புலம்பல்

 பருவச் சிறையில்
அடைபட்டு கிடந்தேன்
என்னை
இதய கூண்டுக்கு
இடம் மாற்றினாய்

உருவச் செழிப்பில்
உலவி வந்தேன்
உன்
உள்ள அழகில்
மயக்கி விட்டாய்

உறவுத் திமிரில்
சுற்றித் திரிந்தேன்
என்னை
தாலிக் கயிற்றில்
தனிமை படுத்தினாய்

இரவும் பகலும்
ஆட்சி செய்தாய்
உன்
இல்லத்து அரசியாக
மாட்சிமை தந்தாய்

கற்பின் பெருமையை
காத்து நின்றேன்
என்னை
கருவுறச் செய்து
கெளரவம் அளித்தாய்

குழந்தை பெற்று
தாய் ஆனேன்
உன்
குலம் காக்க
பாடு பட்டாய்

பிள்ளை சிரிப்பில்
ஆனந்தம் கண்டேன்
என்
அன்பு களிப்பில்
பேரின்பம் கண்டாய்

மக்களை வளர்த்து
மக்கள் ஆக்கினேன்
உன்
பேரக் குழந்தைகளுக்கு
பாட்டி ஆக்கினாய்

வாழ்ந்த களைப்பில்
வக்கனையாய் பேசினேன்
என்னை
போற்றி புகழ்ந்து
புவி நீங்கினாய்

எல்லாம்
விட்டுச் சென்றாய்
என் தெய்வமே
எனை விட்டு
நீ மட்டும்
எங்கு சென்றாய் !


Tags: girl,woman,husband,tamil,kavi,kavithai,poem