மரணப் படுக்கை

காரணமில்லாத
கண்ணீர் படுக்கை
பல
காரியம் செய்த
காரணப் படுக்கை

உண்மைகள்
கோடி
உவமைகள் சொல்லும்

உள்ளத்தில்
ஆயிரம்
உருவகம் எழுதும்

பொய் முகம்
கழுவும்
மெய்யான வருத்தம்

பூமியை
தழுவும்
பூவுடல் மோட்சம்

காலடி
தடத்தின்
ஏளனப் பார்வை

கைத் தொடும்
தூரத்தின்
கரவொலி சிரிப்பு

விழி கூட
துரோகம் செய்தது
மொழி கூட
மவுனம் சாதித்தது

செவிகள்
செவிடாகி போனது
சிந்தனை
செயலிழந்து போனது

வெறும்
சதை பிண்டமாய்
ஒரு
வாழ்க்கை

பெரும்
சாப கேடாய்
ஒரு
வாழ் நாள்

மவுனம்
அதிகமாக பேசுகிறது
மனம்
அமைதியின்றி தவிக்கிறது

சாதனைகள்
கை கட்டி
நிற்கின்றன
சோதனைகள்
வாய் பொத்தி
செல்கின்றன

காலம்
பார்த்து பார்த்து
நகர்கின்றது
காலன்
நகர்ந்து நகர்ந்து
வருகின்றான்

பாவங்கள்
சேர்ந்து கொண்டன
பாவமாய்
கடமை நின்றது

உரிமையாய்
மரணம் வந்தது
உறவிழந்து - ஒரு
உலகம் நின்றது

இது
அழியும் உடலின்
ஆயுள் படுக்கை
அழியா உயிரின்
மரணப் படுக்கை !


Tags: death,bed,kavi,kavithai,poem,tamil