பிச்சைக்காரன்

முதல் முறை
கையேந்தினேன்
பிச்சை கேட்டு
இறுதி முறை
எச்சரித்த
தன்மானம் விட்டு

முறைப்பவன் பற்றி
கவலை இல்லை
என்
இரைப்பை பசி
தீர வேண்டும்

வெறுப்பவன் கண்டு
வெட்கம் இல்லை
என்
இன்றைய நாள்
ஓட வேண்டும்

தற்கொலை
செய்து கொள்ள
சட்டம் இல்லை
கொலை செய்வதற்கு
அனுமதி இல்லை

தொழில் செய்வதற்கு
ஏதும் இல்லை
சும்மா இருந்தால்
தொல்லை இல்லை

பிச்சை
எனக்கு என்னை
எதிரியாக்கும்
பணம்
இந்த ஊருக்கு
என்னை விரோதியாக்கும்

எப்போதும்
காய்ந்த தட்டும்
துவைக்காத
கந்தல் துணியும்
இப்போது
என் சொத்து

இதை
பார்ப்பவனும் இல்லை
பறிப்பவனும் இல்லை

உற்று நோக்க
யாரும் இல்லாத
உயிருள்ள குப்பை
நான்

உரக்க பேச
ஏதும் இல்லாத
உணர்வற்ற உயிர்
நான்

பிறக்கும் போது
நான்
பிச்சைக்காரன் இல்லை
இப்போது
நான்
பணக்காரன் இல்லை

இடைப்பட்ட வாழ்க்கையில்
நிம்மதி இல்லை
நிம்மதி இல்லமால்
வாழ்வதற்கும்
தகுதி இல்லை

அடிமட்ட
ஏழையும் போராடுகிறான்
நடுத்தர
வர்கத்திலும் போராடுகிறான்

மேல்மட்ட
பணக்காரனும் போராடுகிறான்
மிதிபட்டு
நானும் போராடுகிறேன்

அவர்கள்
ஒருவரை ஒருவர்
அழித்துக் கொள்ள
போராடுகிறார்கள்

நான்
அவர்களில் ஒருவனாக
அழிக்கப்பட்டு போராடுகிறேன்

இன்னும் எனக்கு
வென்று விடுவேன்
என்ற
எண்ணம்  இருக்கிறது
என் மண்ணில்
எல்லோரும்
எரிக்கப்பட்டால் !


Tags: Beggar, poor life, tamil, poem, kavithai