விலை கொடு

என்ன
செய்ய நான்
இன்றைய பசிக்கு

கவிதை
எழுத தான்
நினைக்கிறேன்

இருந்தும்
என் வார்த்தைகள்
வாக்கியங்களை தான் 
நிரப்புகிறது
வயிற்றை அல்ல

நல்ல கவிதைகள்
என்ன
விலை போகும்

உள்ள கவலைகளின்
உண்மை
மருந்தென்ன

இவை
விற்பனைக்கு அல்ல
என்றால்
இவன் 
விற்பனைக்கு உள்ளாவான்

பெற்ற குழந்தை
எனக்கு
புகழ் சேர்க்க
ஆசை

பெற்ற வயிறு
தனக்கு
கூழ் கேட்கும்
அவலம்

பாரதியின் பசிக்கு
அவன்
பாடல்கள் கூட
சோறு
போடவில்லை

பாவேந்தர்கள் பலரும்
தங்கள்
பாக்களை மட்டுமே
வறுமையின்றி
வைத்திருந்தனர்

சிந்திப்பவனின்
செல்களுக்கு செயலாற்ற 
நேரம் கிடைப்பதில்லை
செயல்படுபவன்
திசுக்களுக்கு சிந்திப்பதற்கு
காலம் இருப்பதில்லை

சத்திரியனும்
சாணக்கியனும்
ஒருவனாக இருப்பது
சாத்தியமில்லை

இருவரும்
ஒருவராக முயன்றால்
உள்ளத்தின் மவுனம்
உடைந்து போகும்

என் கவிக்கு
இங்கே
என்ன வேலை

எந்த விலை
என் கவியை
ஈடு செய்யும்

கசப்பு
மருந்து தான்
கவிதை படிப்பது

கடினமான
ஒன்று தான்
கருத்தை அறிவது

பொறியியல் படிப்பு
ஊருக்கு மதிப்பு
உள்ளத்தின் கவிதை
யாருக்கு தெரியும்

பொருட்களின் மதிப்பு
வீட்டுக்கு பெருமை
உறக்கம் இழந்தது
யாருக்கு புரியும்

வெறும்
போட்டியை நம்பி
பொறாமையில் ஓடும்
பொய்யர்கள் உலகம்

கற்பனை மறந்து
கனவுகள் துறந்து
காசு தேடும்
கலியுக வாழ்க்கை

இரத்த சொந்தம்
பணத்தில் வருவதில்லை
எந்த பந்தமும்
பணத்தால் நிலைப்பதில்லை

ஒரு கோடி
தோற்று போகும்              
ஒரு வார்த்தையின்
நம்பிக்கையில்

ஒரு வார்த்தை
மீட்டுத் தரும்
ஒரு கோடியின்
தன்னம்பிக்கையை   

போதி மரம்
மட்டுமே
புத்தனின்
இருப்பிடம் அல்ல

சாமி மடம்
மட்டுமே
போதனைகளின்
பூர்விகம் அல்ல

அறிவுரைகளை
கேட்கப் பழகு
அறநெறிகளில்
நடக்கப் பழகு

நிலையில்லாத
பொருட்களில் தேடாதே
நிலையான நிம்மதி
எங்கே என்று

உன்
வயதான அன்னைக்கு
ஒரு வாய்
அன்னமிட்டு
ஆசிகள் பெறு !